داستان عبدالله اوجالان جدایی طلب کرد که پ.ک.ک را در ترکیه بنیان گذاری کرد و مقایسه آن با احسان فتاحیان میتواند تفاوت عمیق ارزش انسان را در دو کشور از لحاظ تاریخی فرهنگی مشابه ایران و ترکیه به نمایش بگذارد
فرض بر این است که احسان خواهان جدایی کردستان از ایران بوده است، که خوب طبیعتا من هم مثل اکثر ایرانیها مخالف آن هستم، ولی بحث بر سر اصالت ارزش انسان و زندگی است نه بر سر گرایشهای فکری و سیاسی، این مهمه که فرقشو بدونیم
حالا یک یاد آوری از اوجالان، عبدالله اوجالان در یک ده کرد نشین در شرق ترکیه به دنیا میاد، به استانبول و سپس به آنکارا میره و علوم سیاسی میخونه ( تا همینجاش برای یک شهروند کرد ایرانی شبیه یک رویاست!) در ۱۹۷۳ یک گروه مائو یست راه میندازه و در ۱۹۷۸پ.ک.ک رو به منظور مبارزه برای تحصیل استقلال کردستان ترکیه. یعنی رسما وارد جنگ با دولت مرکزی میشه، -پ.ک.ک از طرف اکثر کشورهای اروپایی، آمریکا و....به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شده- در سال ۱۹۹۹ در کنیا دستگیر میشه و امروز در یک جزیره تحت مراقبت ویژه است، نکته جالب اینه که دولت ترکیه که نه از رافت اسلامی بویی برده نه سایه ولی عادل فقیه بالا سرشه نه با اصول مترقی قوه قضاییه ایران آشناست نه همیشه ۴ تا شاهد عادل در موقع تجاوز تو زندانها داره نه دولت مهرورزی، هیچی نه تنها این آدم رو اعدام نمیکنه، نه تنها این آدم رو محارب با امام زمان نمیدونه بلکه در کمال حیرت به اون اجازه میده وکیل داشته باشه بیاد داد گاه و حتا بعد از محکومیت مصاحبه کنه و اعلامیه بده، ایشون همین الان که سنگینی اعدام احسان فتاحیان رو قلب همه ایرانیها سنگینی میکنه در یک جزیره با ۱۰۰۰ تا محافظ وسط دریای مرمره تحت مراقبت هستند. اصولا جالبه که کشور ترکیه از سال ۲۰۰۲ حکم اعدام رو لغو کرده، یعنی واقعا اینها نمیفهمند که در قصاص لذتی هست که در بخشش نیست؟؟ حالا اون اروپاییها رو باش که تازه به ترکیه گیر میدن که چرا حقوق بشر رو رعایت نمیکنه بی عدالتی در ایران متاسفانه حتا با کشورهای هم جوار هم قابل مقایسه نیست، هیچ کشوری در منطقه به بد نامی ایران از لحاظ تضییع حقوق مدنی نیست، در همین ۳۰ سال اخیر در پاکستان حد آقل ۵ بار قدرت جا به جا شده است، در ایران هیچ مرجعی نیست که حتا نگران پاسخگویی باشه، اعدام و شکنجه جزو بدیهیات زندگی در ایران شده و ما همه رفته رفته به آن عادت کرده ایم هیچ چیز زندگی احسان رو بر نمیگردونه و این برای همه ما ایرانیها مایه شرم است.هیچ چیز زندگی احسان رو بر نمیگردونه نه استقلال کردستان نه تسلیم کومله به قهر ولی فقیه فکر میکنم مساله حقوق بشر، مهمترین موضوعای است که فعالان ایرانی باید به آن بپردازند، رعایت حقوق بشر، نقطه اشتراک تمام جریانهای سیاسی ایران است و همه باید تا آزادی آخرین زندانی سیاسی رو این قضیه تمرکز کنیم رعایت حقوق بشر بزرگترین دستاورد این جنبش میتواند باشد
